Een paar dagen geleden was het de laatste aflevering van 'allo 'allo, en volgens mij kon de reeks geen beter einde krijgen. Een prachtige afsluiter voor een dolkomisch programma. De serie had vele afleveringen, waarvan de ene al wat beter was dan de andere. Het heeft enkele spijtige misstappen gekent, zoals de plotse vervanging van Cpt. Bertolucci, de Italiaan die altijd 'Heil Mussolini' kweelde en achter de dames zat. Maar ze kende meer Ups dan Downs volgens mij. Hoewel ongeveer elke aflevering dezelfde stereotiepe indgrediënten bevatte, bleef ze me bijna elke keer hartelijk aan het lachen brengen.
Wat maakte deze laatste aflevering nu zo bewonderingswaardig? Het zat hem volgens mij juist in het doorbreken van deze stereotiepe patronen. Het 'spelen met' en 'omgooien van' al deze ingrediënten. Tegen alle verwachtingen in, blijft het zichzelf maar in elke mogelijke manier omdraaien, vanaf het moment dat er 'vele jaren later' op het scherm verschijnt. Er komt een grijze auto aan op het pleintje van Nouvion, en daar komen Lt. Gruber, Helga en Col. Von Strohm uitgestapt. Hier begint het al. Col. Von Strohm lijkt de ondergeschikte geworden van Lt. Gruber. Hij is zijn chauffeur geworden. Gruber zegt tegen Von Strohm dat hij bij de auto moet wachten, terwijl hij en Helga naar het caféetje gaan. Daar komen ze een schijnbaar piepjonge René tegen het lijf. Dit blijkt echter de (geadopteerde, zo blijkt later) zoon van René te zijn. Hij zegt tegen Lt. Gruber dat René buiten te vinden is, in het pisijn. Edith, die de rol van haar moeder heeft overgenomen als stokoude klagende vrouw, komt te weten dat Gruber in het café zit, en holt naar beneden om hem een goede dag te zeggen. Het blijkt dat Gruber tegen alle verwachtingen is getrouwt met Helga, dat hij een succesvolle kunstkenner is geworden, en een hoop kinderen heeft. Tezamen gaan ze naar de ook inmiddels stokoud (en rolstoelpatient) geworden René. Een grote reunie van de oude kennissen. René blijkt nog steeds het portret van de gevallen madonna met de grote borsten nog niet gevonden te hebben. Tot Gruber het stambeeld van René per ongeluk kapot doet, en daar het schilderij vindt, om het daarna aan René te geven. Maar dat is natuurlijk niet veel waard zonder de 'missende borst'. Hierop neemt een van de meest bevreemdende plot-twists plaats. Helga blijkt een beetje een sentimentele vrouw geworden te zijn, want ze geeft de 'missende borst' die ze in de tijd van Herr Flick gekregen had gewoon aan René! Gruber zegt dat hij het zal proberen te verkopen, en dan om dan de winst aan René te geven. Terwijl iedereen een beetje aan het praten is, vlucht René echter in zijn rolstoel met Yvette weg naar de auto van Gruber. Hier gaan ze in zitten. Dan heeft natuurlijk iedereen het door. René gaat er dan toch vandoor met Yvette. Eindelijk beginnen zij aan hun avontuur tezamen. Edith roept nog: "René! What are you doing whit that waitress??", waarop René repliceert: "You Stupid woman! Can't you see I'm eloping?!" (= stom wijf, zie je niet dat ik er vandoor ben?). En ze vertrekken met hun tweetjes naar Spanje, René en Yvette.
Zoals je dus kon zien waren alle rollen helemaal omgedraaid. Edith werd de oma, Gruber was getrouwd, Helga wordt sentimenteel, en Von Strohm staat onder Gruber. Maar achter deze uitgesproken verschillen met het verleden, kunnen enkel onuitgesproken, maar achterhaalbare beweegredenen gevonden worden. Zo is en blijft Von Strohm gewoon de slijmerige onderdaan van een belangrijk man. Zo is Helga waarschijnlijk met Gruber getrouwd voor het geld, en heeft Gruber waarschijnlijk toegestemd omdat hij kinderen wou, maar toch zijn seks met mannen niet wou opgeven. Helga en Gruber zullen dan waarschijnlijk gewoon hun eigen affaires hebben. Last but not least kan René eigenlijk nu pas echt met Yvette vertrekken, omdat hij genoeg geld heeft om het café achter te laten.
Dit was een kort maar bondig stukje 'allo 'allo. Het afscheid valt zwaar, maar het het behield zeker zijn waardigheid. We zullen het niet vlug vergeten.
[Geschreven op 27/01/2006; Herbekeken op 03/05/2006]
